پرستو
جلد بوستان

کتاب صوتی

بوستان

نویسنده
سعدی
دسته
شعر
فصل‌ها
۳۰
مدت
۱۴ ساعت و ۴۵ دقیقه
قیمت
رایگان

در برنامهٔ پرستو باز می‌شود؛ رایگان است.

​بوستان، نخستین اثر برجسته و منظوم شیخ مصلح‌الدین سعدی شیرازی است که تألیف آن در سال ۶۵۵ هجری قمری به پایان رسید. سعدی این اثر را پس از سفرهای طولانی خود به اقصی نقاط جهان اسلام و در دوران پختگی فکری، به نام «ابوبکر بن سعد بن زنگی»، حاکم وقت فارس، سرود. این کتاب که در نسخه‌های کهن با نام سعدی‌نامه نیز شناخته می‌شود، نمادی از حکمت، اخلاق و جهان‌بینی متعالی این شاعر بزرگ است.

​ساختار و فرم ادبی

​بوستان در قالب مثنوی و در بحر متقارب (هم‌وزن با شاهنامه فردوسی) سروده شده است. انتخاب این وزنِ حماسی برای بیان مفاهیم اخلاقی، نشان‌دهنده هوشمندی سعدی در ایجاد صلابت و تأثیرگذاری در کلام است. زبان اثر، نمونه اعلای «سهل و ممتنع» در ادبیات فارسی محسوب می‌شود؛ به این معنا که در عین سادگی و روانی، از چنان غنای زبانی برخوردار است که تقلید از آن ناممکن می‌نماید.

​محتوا و درون‌مایه: ده باب حکمت

​سعدی در بوستان برخلاف «گلستان» که واقع‌گرایانه به نقد جامعه می‌پردازد، دنیایی آرمانی و اخلاقی را ترسیم می‌کند. این کتاب مشتمل بر یک دیباچه و ده باب است که هر یک به جنبه‌ای از فضایل انسانی می‌پردازد:

​عدل، تدبیر و رای: تبیین وظایف حاکمان و اصول جهانداری.

​احسان: ترویج نیکوکاری و دستگیری از مستمندان.

​عشق، مستی و شور: بیان عشق عرفانی و سوز و گداز معنوی.

​تواضع: نکوهش کبر و اهمیت فروتنی در مسیر کمال.

​رضا: تسلیم در برابر مشیت الهی و خشنودی از تقدیر.

​قناعت: ستایش بی‌نیازی و مناعت طبع.

​عالم تربیت: اصول آموزش، پرورش فرزند و آداب زندگی.

​شکر بر عافیت: سپاسگزاری به درگاه خداوند و قدرشناسی.

​توبه و راه صواب: بازگشت به سوی حق و ندامت از خطاها.

​مناجات و ختم کتاب: نیایش‌های پایانی و راز و نیاز با پروردگار.

​اهمیت و جایگاه فرهنگی

​بوستان تنها یک اثر ادبی نیست، بلکه نظام‌نامه‌ای اخلاقی است که قرن‌ها به عنوان منبع اصلی تربیت و تعلیم در حوزه‌های فارسی‌زبان تدریس شده است. حکایات بوستان، کوتاه، نغز و سرشار از پندهای کاربردی است که با مهارتِ داستانیِ منحصربه‌فردی روایت شده‌اند. سعدی در این اثر، مدینه فاضله‌ای را بنا می‌کند که بر پایه‌های عدالت، صلح و کرامت انسانی استوار است.

​شنیدم که در وقتِ نَزعِ روان

به هرمز چنین گفت نوشیروان:

که خاطر نگهدارِ درویش باش

نه در بندِ آسایشِ خویش باش

بیشتر در پرستو